Luisteren (2)

Blij huppel ik als 6 jarige van school naar huis. Ik heb vandaag nieuwe woordjes geleerd. Ik kan niet wachten om dit thuis te vertellen. Als ik om 6 uur met mijn familie aan tafel zit kan ik eindelijk mijn nieuw verworven kennis delen. Mijn vader zet de radio aan. Als ik opgetogen begin te vertellen zegt hij: “ Sst, ik wil het nieuws even horen.”
Beteuterd stop ik met vertellen. Ik wacht tot het nieuws is afgelopen. Dan verdwijnen mijn beide ouders achter de krant. Niemand vraagt naar wat ik zo graag wilde zeggen. Gisteren en eergisteren wilde ook al niemand naar mij luisteren…. Ik voel me verdrietig en niet gezien.

Om de reactie van mijn ouders te verklaren vertel ik mezelf het verhaal dat het niet interessant is wat ik te zeggen heb. Vanaf die tijd ben ik ’s avonds erg stil aan tafel.
Jaren later geloof ik dat verhaal onbewust nog steeds. Ik luister liever dan dat ik spreek.

Iedereen, jij en ik, vertellen onszelf verhalen. Ze kloppen meestal allang niet meer en onbewust vertonen we nog steeds beperkend, oud gedrag.

Luister met aandacht naar je verhalen zodat je het oorspronkelijke verhaal een positieve wending kunt geven. Dat geeft je ruimte en vrijheid.

Op 14 oktober geef ik een workshop over luisteren. Kijk bij wat doe ik voor meer info.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s