Werk jij nog op de goede plek

Gisteren had ik iets te vieren!
Ik had 250 dagen achter elkaar minstens 500 Kcal verbrand met wandelen.
Als beloning mocht ik van mezelf chocolade kopen (…)

Toen ik bij de enige supermarkt aankwam die mijn lievelingsrepen verkocht stonden er vanwege Corona alleen winkelwagentjes.
Kak, ik had geen winkelwagenmuntje en geen kleingeld.
Ik liep naar binnen en vroeg aan de servicebalie medewerkster een muntje.
‘Die hebben we niet’ was haar antwoord.
Vervolgens vroeg ik of ze 10 euro kon wisselen en ze zei: ‘Daar kunnen we niet aan beginnen hoor!’
Ik kreeg het gevoel dat ik het verder maar moest uitzoeken want ze keek naar de mensen die achter mij stonden en ze vroeg zuchtend: “Wie is er aan de beurt?”

Ik voelde me niet serieus genomen als klant.
Ze had het overduidelijk niet naar haar zin in dit werk en liet dat merken. Dit was niet alleen een slechte dag.

Toen zei ik tegen haar dat ik de manager wilde spreken.
Ze rolde met haar ogen en riep de manager.
Die was snel ter plekke en wisselde, met excuses, mijn tientje.
Kon ik toch nog genieten van mijn welverdiende chocolade.
Hoewel ik een bittere smaak overgehouden had aan dit supermarkt bezoek.

Welke mooie dingen zou deze mevrouw realiseren als ze wél op de juiste plek zou werken?

Werk jij nog op de goeie plek?

Soms heb je een schop onder je kont nodig.

Ik was 20 en had al een tijdje mijn rijbewijs. Autorijden vond ik doodeng en had na de rijles niet meer gereden.
Vooral omdat mijn vriend een grote, oude Mercedes had en ik een kleine, nieuwe Nissan gewend was met rijlessen. Gelukkig reed mijn vriend altijd. Als ik het niet meer zo eng vond dan zou ik vast een keer gaan rijden….

Totdat we met de auto naar een feest gingen en mijn vriend zei: ‘Vandaag rij jij.’ Ik schrok me dood en zei: ‘Nee, ik rij niet!’
‘Dan blijven we thuis’ zei hij resoluut, draaide zich om en liep weg.
Ik was woest, hoe kon hij me zo voor het blok zetten?
Maar stiekem was ik knetter bang om in dat grote, logge, Duitse ‘schip’ de weg op te gaan. Ik zou vast overal tegenaan botsen.

Na 10 minuten was ik afgekoeld en realiseerde me dat ik over mijn angst heen moest, hoe moeilijk ik dat ook vond.
Ik liep naar binnen en vroeg aan mijn vriend om samen te oefenen op een parkeerplaats. Dat was goed en we gingen op weg.
Na een tijdje was ik gewend aan de auto en ben ik zonder ongelukken naar het feest gereden. Later was ik mijn vriend dankbaar dat hij me ‘geholpen’ had om over mijn angst heen te komen.

Veranderen van baan gaat meestal ook gepaard met angst en onzekerheid. Je weet misschien niet hoe je het aan moet pakken en of het je gaat lukken.

Ga jij zelf aan de slag of heb jij ook een zetje nodig?

Ik help je graag!

Lieverkoekjes worden hier niet gebakken!

Ik sta bij de bakker in de rij en voor mij staat een moeder met haar kleine dochter. Als ze afgerekend hebben vraagt de bakkersvrouw aan het meisje: ‘Lust jij een broodje?’
Het meisje knikt en de bakkersvrouw pakt een half broodje en geeft het aan het meisje.
De moeder zegt tegen haar dochter: ‘Wat zeg je dan?
Het meisje zegt: ‘Ik wil een heel broodje.’
De moeder krijgt een rood hoofd en met stemverheffing zegt ze tegen haar dochter: ‘Dat soort onbeleefde dingen mag je niet vragen, je moet blij zijn met wat je krijgt’.
Het kind begint te huilen. Ze snapt er niks van.
Snel verlaat de moeder de winkel met het snikkende kind.

Hoe heb jij geleerd om iets voor jezelf te vragen?
Ik merk dat mijn cliënten dit lastig vinden. Het is vaak spannend, je kunt een ‘ja’ of een ‘nee’ krijgen.

Vaak doen ze werk waar ze niet echt blij van worden.
Ze cijferen zichzelf weg en denken dat ze nergens echt goed in zijn. Ze wachten af en dromen stiekem over hoe hun situatie later beter wordt.
Wie zit er bovendien op hen te wachten?

Ik zeg dan vaak: “geloof die kletskoek niet langer!”
En nodig ze uit om hun eigen lieverkoekjes te gaan bakken zodat die dromen werkelijkheid worden!
Ik ben altijd benieuwd hoe die ‘koekjes’ er dan uitzien.

Maak jij je eigen lieverkoekjes al?
Ik hou van bakken en help je graag met je loopbaanvraag.

Waarom doe jij wat je doet?

Elke week ’n verhaaltje voor het werken gaan?

Tijdens een netwerkborrel raak ik in gesprek met fotograaf Jan. Hij maakt zakelijke portretten omdat hij van mensen houdt. Maar terwijl hij dat zegt zie ik geen enkele sprankeling in zijn ogen. Dat maakt me nieuwsgierig en ik vraag wat zijn leukste klus was.

Er komt een lach op zijn gezicht als hij beschrijft hoe hij een gouden bruidspaar samen met de kleinkinderen heeft gefotografeerd in de speeltuin. De kleinkinderen hebben zo een blijvende herinnering aan hun opa en oma. De lichtjes in zijn ogen doven uit terwijl hij dat zegt.

Hmm.. ik wil graag weten hoe dat komt en ik vraag of er een geliefd persoon is van wie hij geen foto heeft.

Dan vertelt Jan over zijn opa die zijn beste maatje was, van wie hij vissen en vliegeren had geleerd en was er altijd voor hem. Hij was 9 jaar toen zijn opa plotseling stierf en hij had geen foto van hem. Zijn beeld van opa is vaag geworden en hij is bang dat hij zijn opa vergeet.

Ik vraag of dat de reden is dat hij graag foto’s maakt van kleinkinderen met hun opa’s en oma’s zodat ze niet hetzelfde gemis hoeven voelen zoals hij dat kent?

Even blijft het stil, hij slikt. Hij was zich er niet bewust was dat dit zijn drijfveer was. Nu snapt hij ook beter waarom hij niet zoveel energie krijgt van zakelijke portretten maken. Nu hij dit weet gaat het roer om, hij gaat familie foto’s maken!

Ik denk dat het erg belangrijk is om te weten waarom je doet wat je doet. Het helpt je o.a. om beter te kiezen, je focus te behouden én helder onder woorden te brengen wat je doet en waarom je het doet.

Waarom doe jij wat je doet?

Ben jij een fazant of een haas?

In het bos heerst paniek. Er wordt gefluisterd dat de wolf een dodenlijst heeft gemaakt. Veel dieren vragen zich af wie er allemaal op die lijst staan.

Het wild zwijn raapt al zijn moed bij elkaar en gaat naar de wolf en vraagt; ‘Wolf, sta ik op jouw lijst?’
Ja, jij staat op de lijst’ zegt de wolf.
Bang rent het wild zwijn ervandoor en hij wordt de volgende dag dood gevonden.

De paniek neemt toe en ook de fazant trekt de stoute schoenen aan en gaat naar de wolf en vraagt: “Wolf sta ik op jouw lijst?’
‘Jij staat op de lijst’ antwoordt de wolf. De fazant wordt de volgende dag ook levenloos aangetroffen.

De haas wordt knetter gek van angst maar wil toch weten wat hem te wachten staat en gaat naar de wolf.
Hij vraagt: ‘Wolf, sta ik op jouw lijst?’.
‘Ja, jij staat ook op mijn lijst’ zegt de wolf.
‘Is het mogelijk om me door te strepen?’ vraagt de haas.
‘Ja hoor, geen probleem’ zegt de wolf.

Op je werk kun je ook het gevoel hebben dat je een doodlopend pad bewandelt. Je ervaart sleur of je voelt onrust omdat je niet de juiste dingen doet.
Blijf je zitten waar je zit en onderga je jouw lot ‘gelaten’ net als het wilde zwijn en de fazant óf ben je meer een haas en ga je gericht aan de slag om jouw situatie positief te beïnvloeden?

Heb je hulp nodig bij je loopbaanvraag? Ik help je graag.

Een goed begin hoeft écht niet perfect te zijn!

Heb jij ook weleens een briljant idee?
Zo’n idee waarbij het in je gedachten FAN-TAS-TISCH wordt?
Dat overkomt me ook geregeld.

Tijdens onze nationaal verplichte-thuis-blijf-weken ben ik aan de slag gegaan om mijn chocolade guilty pleasures te verbeteren want ik bakte er nog te weinig van.
Net zolang totdat ik meer dan heerlijke triple chocolate Brownies en nogal eigenwijze Blondies had geproduceerd.

Toen kwam het idee: Als ik die lekkernijen nou eens op een feestelijke manier inpak en vergezel van ludieke chocolade teksten? Om ze bv als relatiegeschenk weg te geven. Ik kon niet wachten om mensen hiermee te verrassen.

Maar toen ik dat idee ging uitvoeren zat er al snel een saboteur in mijn hoofd te miepen:

  • De teksten zijn niet origineel genoeg –je hebt ze niet zelf verzonnen!
  • Knip die stroken papier eens recht!
  • De stukken gebak zijn scheef gesneden

Vaak laat ik me door die stem overrulen en kieper ik het kind met het badwater uit frustratie maar in de kliko. Zucht…

Plots realiseerde ik me dat als ik iets nieuws fabriceer het net zo gaat als met pannenkoeken bakken. De eerste mislukt (bijna) altijd. Maar ik mik eigenlijk nooit het beslag weg. Ik begin gewoon aan de tweede. Hmmmm..

Toen ik me dat bewust werd ben ik weer opnieuw begonnen. Het eindresultaat was zeker niet perfect –van wie moet dat trouwens-  en ik was blij dat ik het niet had opgegeven want de ontvanger vond het geweldig. Ze moest hartelijk lachen om de humor die ik had toegevoegd en heeft de baksels lekker opgepeuzeld.

Hoe doe jij dat wanneer je niet tevreden bent over je huidige werk en (vage) nieuwe ideeën of dromen hebt?

Kill jij ze voordat ze het daglicht zien of geef jij ze een kans en ga je ermee experimenteren?
Want nogmaals: Een goed begin hoeft écht niet perfect te zijn! Het gaat erom dat jij jouw ideeën met de wereld deelt.

Ik help je graag om je (vage) ideeën of verlangens te vertalen naar werk waar jij het beste van jezelf kunt geven op een plek waar dat gewaardeerd wordt.

 

 

Helpen

Als je een echt mensen mens bent dan vind je het vaak fijn om een ander te helpen. Daar wordt de wereld mooier van. Toch?
Soms help je anderen omdat je (onbewust) jezelf wilt helpen. Vaak door een oud patroon te herhalen.
Door de ander te helpen met advies of het verdriet van de ander te willen verlichten.
Zo hoop je het te kunnen fiksen.

Bert Hellinger zegt hier over:
Veel helpers vinden het lot van de ander te zwaar en willen het veranderen, meestal niet omdat de ander dat wil of nodig heeft, maar omdat ze dit lot zelf niet kunnen verdragen.

Je helpt jezelf (en de ander) door eerst te luisteren naar jezelf wanneer je voelt dat je wilt helpen. Sta even stil voordat je iets doet.
Vraag jezelf af wat je lastig vindt om bij die ander te zien.
Breng al je behoeftes die je voelt in kaart.
Vaak krijg je dan een beter beeld over wat zuiver en passend is om wel of niet te doen in die situatie.

Wie help jij?

Durf te vragen!

Ik zie Roel al van een afstand bij het koffiezetapparaat van de supermarkt staan. Hij is geestelijk wat beperkt. Vaak maak ik even een praatje met hem. Vandaag staat zijn gezicht niet zo vrolijk. Voordat ik hem kan begroeten zegt hij met boze en verdrietig stem tegen me: “Monique, ik snap er niets meer van. Nu sturen ze me naar een andere school en als ik daar ben voel ik het helemaal niet”
Ik loop wat dichter naar hem toe en zeg: “ Joh, wat verdrietig voor je, welk gevoel mis je op je nieuwe school?”
“Dat snap je toch wel Monique, liefde en aandacht natuurlijk! Het enige wat ik daar voel is kou en afstand. Als zij het meest belangrijke niet snappen, wat moet ik in hemelsnaam dan leren op die school?
Morgen ga ik vragen of ik terug mag naar mijn oude school.”

Ik ben enorm geraakt door zijn woorden. Hoezo geestelijk beperkt? Hij zegt heel helder wat er voor hem niet is en waar hij wél behoefte aan heeft. Ik denk dat bijna alle mensen behoefte hebben aan liefde en er lang niet altijd om (durven) vragen.

Deze jongeman is voor mij een voorbeeld in hoe je écht luistert naar jezelf en je behoefte vervolgens kenbaar maakt aan je omgeving.
Op 31 oktober geef ik weer de workshop “Luisteren”. Kijk bij wat doe ik voor voor meer info.

Luisteren (5)

 Je gehoord voelen ligt heel dicht bij je geliefd voelen en heeft voor veel mensen dezelfde betekenis. Het werkt helend.
Je kunt je ook geliefd voelen als je naar jezelf luistert.
Zelf liefde ontstaat als je jezelf beter leert kennen door te luisteren naar wat er bij jou van binnen te horen is. Naar waar je blij van wordt, wat je behoeftes zijn of waar je gefrustreerd van raakt.

Misschien weet je helemaal niet hoe je dat moet doen of vind je het stiekem wel te spannend. Je leidt jezelf af door heel druk te zijn of om je aandacht op de buiten wereld te richten. Dat is een hele menselijke reactie omdat je soms niet weet waar of hoe je moet beginnen.

Of je vraagt jezelf af of je er wel mee om kunt gaan met wat je hoort. Misschien ben je bang dat het zo groot is dat het je overspoelt. Hoe ga je daarmee om? Je wilt nog gewoon je dagelijkse dingen blijven doen en omdat je niet weet wat je ‘opentrekt’, begin je er dus maar niet aan.
Ondertussen ben je niet tevreden met hoe je leven gaat.

Hoe begin je met luisteren naar jezelf?
Maak kleine stapjes door 3 keer op een dag aan jezelf te vragen hoe het met je gaat. Probeer te accepteren wat je hoort zonder oordeel. Succes!
Op 14 en 31 oktober geef ik een workshop over luisteren. Kijk bij wat doe ik voor meer info.

Luisteren (4)

Ik ben in gesprek met een ondernemer die me enthousiast vertelt over haar NLP practitioner cursus. Uitvoerig legt ze me uit wat NLP is.
Ik denk: Natuurlijk ken ik NLP, ik ben tenslotte allang Master!
Slik, hier is duidelijk mijn ego aan het woord. Ik voel me schijnbaar kleiner dan haar omdat ik de drang voel om me groter te willen maken.
Waarom in vredesnaam…Dat wil ik helemaal niet en ik besluit om dat innerlijke geluid even te parkeren. Het dient alleen mijn ego en zeker niet de voortgang van het gesprek. Ik zeg dat ik bekend ben met NLP en ze vertelt enthousiast verder. Na het gesprek ga ik luisteren naar wat mijn ego me wilde vertellen.

Misschien herken je bovenstaand voorbeeld. Je luistert naar iemand en ondertussen hoor je ook allerlei geluiden in jezelf die een oordeel of een behoefte hebben, iets zeggen over de ander of over jezelf. Wanneer je daar bewust van bent en accepteert dat die geluiden je iets belangrijks te vertellen hebben dan kun je beter kiezen hoe je reageert. Die reactie is dan vaak anders dan een ‘automatische piloot’ reactie. Het voordeel is dat je jezelf beter leert kennen én het zorgt vaak voor meer verbinding in een gesprek.

Op 14 oktober geef ik een workshop over luisteren. Kijk bij wat doe ik voor voor meer info.