Antwoorden vinden

Er was eens een man die moegestreden was omdat hij steeds al de problemen in zijn omgeving wilde oplossen. Wanhopig wendde hij zich tot zijn leermeester die in een verafgelegen grot woonde.

“Meester, het lukt me maar niet om antwoorden te vinden op de vraagstukken in mijn omgeving.” “Hebt u een tip voor mij?”

De meester pakte een hand vol met bloemen zaadjes en gooide ze hoog in de lucht. De wind nam de zaadjes mee. De meester zei: “Als je op deze manier probeert om een mooie bloementuin aan te leggen dan zal je steeds teleurgesteld raken omdat er op veel plekken niets zal ontkiemen. Ook zal je veel moeite moeten doen om alle zaailingen water te geven en in leven te houden.”

“Hier, neem dit zakje zaad mee naar huis en verspreid ze op een stukje aarde achter in je tuin. “Met veel minder inspanning behaal je een veel groter resultaat”.

Als je hoog sensitief bent, gaat je aandacht meestal uit naar de buitenwereld. Verdwalen, gefrustreerd en moe worden is vaak het resultaat. Want er is zo veel….

Het helpt je wanneer je eerst voor je eigen tuintje zorgt voordat je hele parken aan gaat leggen. Dan krijg je meer gevoel bij waar het zinvol is om te zaaien en waar niet, zodat je grenzen kunt stellen en zo je energie behoudt.

Luisteren

Tijdens een netwerk bijeenkomsten loop ik naar een man die alleen aan een tafeltje staat. Ik vertel dat ik coach ben bij mijn bedrijf “Leiding geven aan jezelf”. Die naam is ontstaan door wat ik geleerd heb als leidinggevende bij Postnl. Eerst leiding geven aan mezelf, dan pas aan een ander. Hij onderbreekt me en zegt dat hij ook leidinggevende is geweest en vertelt uitgebreid welk werk hij nu doet.

Er is geen speld meer tussen te krijgen. Hij gaat volledig op in zijn (verkoop)verhaal. Hij is alleen in zijn wereld en ik voel me eenzaam terwijl ik graag verbinding wil. Na een tijdje trek ik hem zacht aan zijn mouw. Hij kijkt verschrikt naar me op. Hij ziet me weer en zegt; “O, loop ik weer te hard van stapel?”

Veel mensen willen liever praten dan luisteren en gebruiken het verhaal van de ander om hun verhaal eraan vast te knopen.
Autobiografisch luisteren wordt dat genoemd.

Wellicht herken je het van bv. een verjaardag. Iedereen aast op een kleine opening om zijn zegje te doen zonder ook maar enige erkenning te geven aan degene die net gesproken heeft. Je zit bij elkaar en er is geen contact. Het voelt leeg.

Luisteren is voor mij een manier om verbinding te maken.  In eerste instantie met mezelf en dan met de ander.

Morgen geef ik een workshop over dit onderwerp, zin in!

Vind jij je werk leuk?

De wekker liep af. Ik opende mijn ogen en vroeg me af:
Welke dag is het vandaag? Het was dinsdag. Dat betekende dat ik die middag en avond weer mocht werken. Ik verheugde me er al op! Het was mijn eerste, parttime baan. Ik had leuke collega’s en uitdagend werk waarin ik veel nieuwe dingen leerde.

’s Middags had ik eerst een afspraak met mijn huisarts. In de wachtkamer was het druk. Er zaten wel 10 mensen. De huisarts was naar een spoedgeval toe. Na een tijdje begon ik me zorgen te maken. Ik trok de stoute schoenen aan en vroeg of ik als één van de eerste de dokter mocht spreken. Ik wilde graag om half 5 op mijn werk zijn.

Een man zei: “Nu heb je een goede smoes om te laat te komen.” De rest keek me medelijdend aan. Wat zielig, zo laat op de dag nog werken!
Toen ik zei dat ik mijn werk leuk vond werd er hard gelachen. Dat ging nog wel over, verzekerden ze me!

Deze mensen leken het normaal te vinden om geen leuk werk te hebben. Ik kon me dat niet voorstellen….
Ze kregen gelijk.
Jaren later zat ik “gevangen” in een baan die ik niet leuk vond.

Niet leuk lijkt vaak niet zo relevant.
Toch is het een belangrijk, 1e signaal om na te gaan of je de goede dingen doet in je (werk)leven.

Ik kijk graag met je mee als je twijfelt of je wel de goede dingen doet in je leven.

Diefstal

Het is zaterdag en ik ben aan het winkelen in Venlo. Ik loop een drogisterij binnen en vraag een medewerkster om advies. Vriendelijk beantwoordt ze mijn vragen. Plotseling worden we luidruchtig onderbroken omdat iemand schreeuwt: ”Hé, zij jat spullen!” Meteen is er paniek. Een man roept “Bel de politie” en de dief rent de winkel uit. De medewerkster met wie ik in gesprek ben zet de achtervolging in.

Ik ga ook naar buiten en zie hoe de medewerkster de tas met de gestolen spullen uit de handen van de dief rukt. De vrouw vloekt, duwt de medewerkster op de grond, geeft nog een schop en sprint weg.

Als ik bij de medewerkster aankom biedt ze me meteen haar excuus aan omdat ze mij, als klant in de winkel heeft “achtergelaten” (!)

Ze bijt op haar lip om het trillen en haar opkomende tranen de kop in te drukken. Ik moedig haar aan om de opgebouwde emoties toe te laten. Dat doet ze meteen en ze huilt alles eruit.

Emoties toelaten vinden we vaak niet professioneel op ons werk, we onderdrukken ze. We houden ze vaak lang vast.

Deze moedige verkoopster ontlaadt, zodat de stress snel uit haar lijf verdwijnt en ze ontspannen verder kan.

Op 16 september geef ik een workshop waarin emoties een rol spelen. Kijk bij ‘wat doe ik’ voor meer info.

Ps de dief is gepakt!

Alles alleen doen

We denken geregeld dat sterk zijn en alles alleen doen krachtig is. Maar het is ook zo eenzaam.
Ze zit naast me, een leidinggevende die mijn hulp heeft ingeroepen. Ze is vastgelopen in haar werk. Eigenlijk ziet ze maar één uitweg; zo snel mogelijk vertrekken bij haar huidige werkgever. Samen met mij wil ze kijken hoe ze nu verder wil in haar carrière én hoe ze kan voorkomen dat ze opnieuw strandt in haar werk.

Ik vraag haar of ze iemand had op haar werk bij wie ze kon aankloppen voor steun of waar ze mee kon sparren. Ze kijkt me glazig aan. “Hoezo steun?” zegt ze met verheven stem. “Ik ben gewend om mijn eigen boontjes te doppen, ik hou er niet van om als een zielig vrouwtje te piepen”.

Sommige mensen denken dat ze sterk en oké zijn wanneer ze alles alleen doen. Zo hebben zij het geleerd. Hulp of steun vragen vinden ze een teken van zwakte. Ze ploeteren eenzaam en alleen voort. De sterkste mensen die ik ken zijn open over hun kwaliteiten én hun tekortkomingen. Ze schakelen anderen in om hen te helpen of te steunen. Bij succes nodigen ze anderen uit om dat samen met hen te vieren. Door zowel tekortkomingen áls successen te delen maken we verbinding met anderen en kan er veiligheid en vertrouwen ontstaan.

Kijk bij wat doe ik hoe ik je daarbij kan helpen.

Later ga ik….

Toen ik nog een klein meisje was hoorde ik vaak dat het erg belangrijk was om goed mijn best te doen op school. Ik zou daar later veel profijt van hebben. Want later had grote plannen met mij.

Bij het kiezen van een vervolg opleiding adviseerde iedereen mij om een opleiding te kiezen waarmee ik later succesvol zou worden. Want later was meester in het uit laten komen van dromen.

Na mijn studie tijd ging ik aan de slag bij een grote organisatie. Ik werkte jarenlang hard en maakte het iedereen naar de zin. Wat ik zelf graag wilde, dat kwam later wel. Want later…..dat kon toch niet meer zo lang duren?

Toen realiseerde ik me dat later nooit komt. Als ik maar bleef wachten dan was ik straks oud en had ik mijn hele leven gewacht op wat later voor mij in petto had.

Velen van ons dromen over later en stellen het geluk nog even uit. We passen ons vaak te lang aan door dingen te doen die allang niet meer bij ons passen. De kans bestaat dat we het contact verliezen met wat ons gelukkig maakt. We raken onze eigenheid en focus kwijt.

Omdat je later toch nooit gaat ontmoeten help ik je graag om NU te kiezen voor wat betekenisvol is voor jou en wat je blij en gelukkig maakt. Kijk voor meer info bij ‘wat doe ik’.

Tevoorschijn komen

Tijdens het boodschappen doen raak ik in gesprek met een 84-jarige man. Hij vertelt dat hij iedere dag naar deze supermarkt komt om een kopje koffie te drinken en te kletsen. Zo kan hij even zijn verdriet vergeten. Zijn vrouw is dementerend en langzaam verliest hij de vrouw die hij zo liefheeft. Ik voel het immense verdriet en ben er even stil van.

Hij slikt en zegt dat hij graag gedichten schrijft in het dialect. Nog nooit had iemand zijn woorden gelezen. Ik ben nieuwsgierig en nodig hem uit om zijn gedichten naar me te mailen.

’s Avonds heb ik wat van zijn werk in mijn mailbox.
De gedichten gaan over verdriet, gemis, mooie momenten en dankbaarheid. Zijn eenvoudig woordgebruik ontroert me.

Een paar dagen later kom ik hem weer tegen in de supermarkt. Hij vraagt me onzeker wat ik van zijn gedichten vind. Ik zeg dat ik hem een woordkunstenaar vind en vertel hoe zijn gedichten me hebben getroffen. Ongelovig kijkt hij me aan. Zijn ogen worden vochtig en zijn onderlip begint te trillen. Hij mompelt nog een ‘dank je wel’ en rijdt dan snel weg in zijn scootmobiel.

Dit moment raakt hem én mij. Het is mooi om deze man tevoorschijn te zien komen in een kwaliteit die nog niemand had gezien!

Hoe nodig jij jezelf of anderen uit om tevoorschijn te komen?

De goede dingen doen

Het is vroeg in de ochtend, ik heb een afspraak met een ondernemer. Terwijl ik uit mijn auto stap, parkeert de betreffende ondernemer zijn auto langs de mijne. Hij wenkt me om te wachten want hij is nog aan het bellen. Ik hoor hem het gesprek afronden met de woorden: “Fijne dag pap!”

Terwijl we samen naar de ingang van het gebouw lopen vertelt hij, dat hij iedere ochtend zijn vader belt. Twee jaar geleden was zijn moeder overleden. Zijn wereld was stil komen staan. Het had hem aan het denken gezet of hij wel de goeie dingen deed in het leven. Hij had zich ook gerealiseerd dat er nu niemand meer goedemorgen tegen zijn vader zei. Dat had hem erg geraakt. Nu belt hij geen klanten meer op weg naar de zaak maar belt hij zijn vader en wenst hem goedemorgen en samen nemen ze de voorgaande- en komende dag door. Als hij op de zaak aankomt, krijgen zijn klanten weer al zijn aandacht.

Deze ondernemer heeft een manier gevonden om tijd vrij te maken én contact te houden met de belangrijke zaken in zijn leven; zijn familie.

Soms moet er iets heftigs gebeuren in je leven om weer contact te maken met wat belangrijk is voor jou. Je hoeft daar uiteraard niet op te wachten. Het voelt vaak fijner om eerder actie te ondernemen.

Op 9 en 12 september geef ik weer een workshop. Kijk bij ‘wat doe ik’ voor meer info.

Over mijn grenzen gaan.

 Het was zomer 1982 en we gingen met ons hele gezin weer naar de camping in Hulsberg. Zo’n traditionele camping met zwembad, bingo, karaoke én miss verkiezing. Het organiseren van die miss verkiezingen was iedere jaar weer een hele klus om genoeg dames bereid te vinden die mee deden. Dat jaar vond de organisatie mij oud genoeg en ik werd gevraagd om deel te nemen.

Ik was tiener en super onzeker over mijn lijf. Ik moest er niet aan denken om over zo’n plank te lopen in bikini en mezelf te laten keuren. Al die ogen die naar me zouden kijken. Afschuwelijk en ik zei nee.

De ‘Miss verkiezing’ man gaf niet op en kwam iedere dag langs bij onze tent om te vragen of ik van gedachten veranderd was. Na een dag of 10 ‘zeuren’ zei ik uiteindelijk toch ja. Wat was ik kwaad op mezelf.

Ik weet nog dat ik over die plank liep in mijn bikini en dat ik de verbinding met mezelf compleet had doorgesneden. Zo voelde ik de schaamte niet zo heftig.

Het gevoel van over onze grenzen heen gaan kennen we allemaal wel denk ik. Wanneer dat vaak gebeurt raak je de verbinding met jezelf kwijt. Je wordt rusteloos en gaat op zoek. Wat je precies zoekt weet je meestal niet. Het is een vaag gevoel, een gemis. Ik help je graag om de verbinding met jezelf weer te vinden.
Fijne vakantie!

Congruent zijn

Afgelopen week ben ik naar de opticien geweest om mijn kromme brillen weer recht te laten zetten.
Als ik de winkel binnen loop zie ik dat de verkoopster bezig is met een klant. Ze zegt dat haar collega’s in overleg zitten en dat ze me zo snel mogelijk komt helpen. Ik ga zitten en wacht. Ik maak een praatje met de 2 andere mensen die ondertussen ook zijn binnen gekomen.

Als ik aan de beurt ben geef ik mijn 2 brillen aan de vrouw en vraag of ze die weer recht kan buigen. ‘Oei’ zegt ze ‘Dat is dun materiaal. Ik ben bang dat ik de bril kapot breek als ik die ga buigen.’ Voorzichtig probeert ze het toch.
Ze prutst een hele tijd en zegt: ‘Ik heb niet zoveel ervaring met aluminium monturen bovendien word ik nogal zenuwachtig als er 3 paar ogen op mijn vingers kijken. ‘Poeh’ zegt ze, ‘Ik krijg het er warm van. Ik ben ook maar een mens’ en ze doet haar vest uit. Na nog een tijd buigen zegt ze: “Het wordt me te spannend, ik vraag een collega of ze me komt helpen want hier ben ik niet goed in.’

Wat ik in deze vrouw bewonder is dat ze zo congruent is.
Wat ze denkt, voelt en doet laat ze eerlijk zien.
Geen verborgen agenda, geen intern conflict of zichzelf mooier voordoen dan ze is. Dat wekt vertrouwen, voor zichzelf en voor mij.
Wil jij leren hoe je dat kunt doen? Ik help je graag.